jazda-galopem: abc jeździectwa

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą abc jeździectwa. Pokaż wszystkie posty

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą abc jeździectwa. Pokaż wszystkie posty

Wstęp

>> czwartek, 13 maja 2010 – abc jeździectwa

W tym dziale zamiecilam teksty, które mogą być przydatne dla rozpoczynających przygodę z jeździectwem. Opisują one bezpieczny sposób obchodzenia się z koniem oraz, mam taką nadzieję, ułatwią wykonanie wszystkich czynnosci w praktyce. Moim celem jest także odrzucenie błędnych teorii dotyczących podstaw jeździectwa, które w praktyczntm zastosowaniu mogą doprowadzić do niebezpiecznych sytuacji. Do znudzenia podkreslać będę, jak poszczególne systuacje wyglądają w naturze, aby rozbudzić Waszą wyobraźnię. Zapraszam do lektury :)

Jeździectwo w pojęciu ogólnym

>> wtorek, 11 maja 2010 – abc jeździectwa

Koń jest zwierzęciem tak wytrwale służącym człowiekowi, że trudno dokładnie określić, kiedy tak naprawdę zaczął z nim współpracować. Przez ten okres konia użytkowano na 3 różne sposoby: jako siła pociągowa- do ciągnięcia rozmaitych towarów, jucznie- do przenoszenia bagażu na grzbiecie oraz do jazdy wierzchem. W miarę, jak w transporcie i rolnictwie pojawiały się maszyny, to jazda wierzchem stawała się najbardziej rozpowszechnionym sposobem użytkowania konia, z biegiem lat coraz bardziej lubiana jako forma rekreacji i sport. Dziś wyróżnia się 6 jeździeckich dyscyplin sportowych: ujeżdżenie, skoki przez przeszkody, wszechstronny konkurs konia wierzchowego (wkkw), powożenie, rajdy długodystansowe oraz woltyżerka. Są także: wyścigi konne, pony games (konkurencje dla kuców i dzieci), polo, reining (jazda westernowa, posiadająca także swoje konkurencje), ale nie należą one do dyscyplin sportowych. Najbardziej popularna dyscyplina sportowa w Polsce to skoki przez przeszkody, gdyż są bardzo efektowne i, ponieważ koń jest z natury dobrym skoczkiem, nietrudno opanować podstawy i osiągać pierwsze sukcesy w tej dyscyplinie.
Aby jednak móc uprawiać jakąkolwiek z nich, należy w ,,małym palcu mieć” podstawy jeździectwa.

Czytaj dalej...

Koń- świadomość wynaturzenia

>> poniedziałek, 10 maja 2010 – abc jeździectwa

fot. Beata Czarnecka
Koń jest zwierzęciem stadnym, w naturze funkcjonującym w ciągłym ruchu oraz cały dzień i całą noc przebywającym na świeżym powietrzu. Słowo koń, w celu uściślenia, należałoby tu jednak wzbogacić o jedno z dwóch określeń, które przyporządkują go do dwóch różnych grup. Chodzi tu o konia dzikiego i domowego. Wbrew pozorom obie grupy nie mają ze sobą prawie nic wspólnego. Koń dziki zaspokaja potrzebę ciągłego ruchu, śpi pod gołym niebem i żyje w stadzie, które jest mu niezbędne, żeby przetrwać; w grupie złożonej z wielu osobników jest bezpieczniej, tylko wtedy może także dojść do prawidłowego rozmnażania się i rozwoju (patrz rozdz.: ,,Zasady życia w stadzie”).

Czytaj więcej...

Życie w stadzie

>> niedziela, 9 maja 2010 – abc jeździectwa

Koń jest zwierzęciem stadnym. Samotne konie w warunkach dzikich mają nikłe szanse na przeżycie ze względu na czyhające drapieżniki. Dlatego trzymają się w grupach od kilku do kilkudziesięciu osobników; prawdopodobieństwo wyczucia niebezpieczeństwa znacznie się wówczas zwiększa. W stadzie konie codziennie przemierzają kilometry w poszukiwaniu pokarmu. Prowadzi przeważnie najstarsza klacz- przewodniczka, za nią, zgodnie z ustaloną hierarchią podążają starsze klacze, klacze źrebne i młodzież. Młode ogiery po osiągnięciu dojrzałości opuszczają rodzime stado by założyć nowe i pełnić tam funkcję obrońcy i rozmnażać się. Jeśli w pobliżu stada znajdzie się nowy ogier- zaczyna się walka o klacze. Silniejszy z nich wygra, zaganiając swoje stado. Słabszy- albo znajdzie nowe, albo jest skazany na samotność, która, jak mówiłam, jest śmiertelnie niebezpieczna.

Czytaj dalej...

Wiek konia a użytkowanie go

>> sobota, 8 maja 2010 – abc jeździectwa

Trzymany w dobrych warunkach koń dożywa 25- 30 lat. Sporo zależy od warunków, w których był trzymany. Jeśli np. otrzymywał kiepską jakościowo paszę, na pewno odbije się to na jego zdrowiu. Dużo koni umiera z powodu problemów ze ścieraniem starych zębów. Doprowadza to do gwałtownego chudnięcia konia i utraty kondycji.

Czytaj dalej...

Zmysły konia

>> piątek, 7 maja 2010 – abc jeździectwa

Życie w warunkach dzikich wymaga stałego obserwowania oraz nasłuchiwania otoczenia. Konie mają inaczej niż ludzie wyczulone zmysły- największą rolę pełni zmysł słuchu, ważny jest też węch, co za tym idzie- smak, a także dotyk. Najsłabszy jest zmysł wzroku. Konie nie odróżniają tak intensywnie jak ludzie barw, widzą je inaczej; łatwiej np. odróżnić im zielony od żółtego, niż czerwony od niebieskiego. Mają także- co jest istotne- oczy po bokach głowy, nie muszą zatem jej odwracać, aby zobaczyć, co dzieje się naokoło (patrz- rys.).

Czytaj dalej...

Mimika konia

>> środa, 5 maja 2010 – abc jeździectwa

Nastrój konia można łatwo stwierdzić po jego ,,mowie ciała".
,,Mowa uszu"

Pierwszą rzeczą, na jaką należy patrzeć jest ułożenie końskich uszu. Uszy postawione do przodu z jednoczesnym uniesieniem głowy oznaczają skupienie na konkretnym obiekcie lub wydarzeniu, spokojnie ustawione do przodu- zainteresowanie i dobry nastrój. Jeśli koń porusza nimi na wszystkie strony, oznacza to, że nasłuchuje z kilku stron naraz. Jeżeli uszy konia swobodnie zwisają na boki, może to oznaczać chorobę, apatię, zrelaksowanie bądź sen- często wtedy odciążają jedną z tylnich nóg i spuszczają dolną wargę. Cofnięte do tyłu uszy mogą oznaczać obawę i niepokój, natomiast położone po sobie- złość i agresję. Przy tym ostatnim koń może jeszcze machać głową i pokazywać zęby, należy zatem być ostrożnym i czujnym w razie ataku. Sporo koni sprytnie ,,straszy" ludzi wiedząc, że gdy położą po sobie uszy i obnażą zęby, zniechęcą nowicjusza do przejażdżki.

Czytaj dalej...

Nałogi końskie

>> wtorek, 4 maja 2010 – abc jeździectwa

Koń pozostawiony na dłuższy czas w boksie często wpada w szkodliwe dla własnego zdrowia nałogi. Z braku zajęcia oddaje się bezsensownym czynnościom, jakimi są np. ogryzanie drewnianych lub plastikowych części w boksie, najczęściej żłobu lub drzwi. Kolejny nałóg to tzw. łykawość, czyli opieranie zębami o krawędź żłobu (w miarę jak nałóg rozwija się, to, o co koń łyka traci na znaczeniu; osobiście doświadczyłam sytuacji, gdy koń łykał samo powietrze) i połykanie powietrza. Jest to bardzo szkodliwe dla zębów, mięśni szyjnych oraz układu oddechowego. Konia łykającego widać na zamieszczonym zdjęciu. Zwróć uwagę na oparte o żłób górne siekacze i napięte mięśnie szyi.

Czytaj dalej...

Narowy

>> poniedziałek, 3 maja 2010 – abc jeździectwa

Narowy końskie są niebezpieczne zarówno dla konia, jak i otoczenia. Koń z natury jest zwierzęciem miłym i towarzyskim. Tylko człowiek może spowodować, że nastawienie zwierzęcia się zmieni. Sytuacje, w których ludzie używają przemocy i obchodzą się z koniem niewłaściwie, szczególnie zapadają w jego pamięć. Jeśli stajenni lub trenerzy znęcają się nad końmi, te przeważnie zmuszone są używać siły. Nieufne po złych doświadczeniach będą broniły się na wszystkie sposoby. Do najbardziej niebezpiecznych narowów należeć będą: stawanie dęba- w najgorszym wypadku, gdy koń straci równowagę i przewróci się na grzbiet, wierzganie i brykanie- koń może w ten sposób łatwo pozbyć się jeźdźca, przyciskanie do ściany- przy czyszczeniu, celowe następywanie na nogę człowieka, kąsanie i gryzienie- często rodzące się ze skutecznego żebrania o smakołyki, rzucanie się na inne konie, odmowa ciągnięcia lub ponoszenie przy pracy w bryczce.

Narowów, podobnie jak nałogów najprawdopodobniej nie wyleczymy. Należy im zapobiegać, dbając, aby w stajni panowała miła atmosfera, a przy pracy z końmi nie stosowano metody straszenia, lecz umiejętne nagradzanie i stosowanie mądrych rozwiązań, nie prowadzących do znęcania się nad koniem oraz karania go.

Żywienie koni

>> niedziela, 2 maja 2010 – abc jeździectwa

W naturze jako pokarm koniom wystarczają trawy rosnące w stepach i woda ze stawów lub rzek. Poszukiwaniu jedzenia towarzyszy nieustanna wędrówka, dzięki której pożywienie jest stosunkowo urozmaicone- zmiana miejsca pozwalała na mieszanie różnych rodzajów traw. Dla wszystkożernego człowieka dieta końska wydaje się jednak do tego stopnia jednolita, że przeważnie karmi zwierzę ziarnem i sianem. W zależności od sposobu użytkowania konia, ale także od jego masy, temperamentu, stanu zdrowia, czy wieku pokarm ten podaje się w różnych proporcjach; w miarę zwiększenia zapotrzebowania na energię zmienia się stosunek zadawania paszy treściwej (ziarna) do objętościowej (siano, słoma, zielonka). U konia pracującego lekko stosunek ten wynosi 1:2, użytkowanego średnio 1:1, natomiast u koni pracujących ciężko ilość zadawanej paszy treściwej może przekraczać ilość objętościowej, jednak należy pamiętać, że nie można w tej kwestii przesadzić. Nadużycie zbóż bowiem może spowodować wyginięcie flory bakteryjnej, niosąc szereg konsekwencji dla stanu zdrowia konia. Nie należy zatem karmić ziarnem zbyt obficie oraz na pusty żołądek. W niektórych stajniach rozpowszechniono już podawanie siana na pół godziny przed paszą treściwą, aby przed długim procesem trawienia ziarna zaczęły się wydzielać soki trawienne. Siano przed podaniem winno leżeć 6/7 tygodni. Sporo koni w czasie przebywania w boksie wyjada słomę, zatem należy zadbać o jej dobrą jakość i pamiętać, że powinna leżeć 4 tygodnie po skoszeniu.

Czytaj więcej...

Budowa konia

>> sobota, 1 maja 2010 – abc jeździectwa

Choroby i dolegliwości

>> – abc jeździectwa

Artykuł jest tworzony

Ściółka, higiena kopyt i podkuwnictwo

>> środa, 28 kwietnia 2010 – abc jeździectwa

Kopyto końskie, podobnie jak paznokieć człowieka rośnie całe życie. W środowisku naturalnym, w ciągłęj wędrówce ulega ścieraniu, przez co naturalnie reguluje swoją długość i kształt. Jeśli trzymamy konia w boksie i jeździmy po miękkim podłożu, należy skracać kopyta sztucznie, gdyż nie ma szans na naturalne ich skracanie. Tak zwane ,,werkowanie", czyli przycinanie i piłowanie kopyta powinno być dokonywane przez kowala co 4-6 tygodni przy rozczyszczaniu kopyta. Jeżeli koń porusza się po twardym podłożu lub jest użytkowany sportowo, dobrze jest podkuć go przynajmniej na przednie nogi. Istnieją specjalne rodzaje podków, które korygują wady postawy konia, jeśli przez to stąpa krzywo i jest narażony na kontuzje. Są także podkowy ze specjalnymi wkładkami gumowymi, zapobiegające ślizganiu się konia w zimie. Gwoździe, którymi przybija się podkowę do kopyta, to tzw. podkowiaki. Innego rodzaju gwoździe, które wkręca się do podków w celu zwiększenia tarcia, to hacele. Stosuje się je np. w konkursach rozgrywanych na śliskim lub trawiastym podłożu.

Czytaj więcej...

Krótko o sprzęcie jeździeckim

>> wtorek, 27 kwietnia 2010 – abc jeździectwa

Rząd jeździecki

Do jazdy w stylu angielskim potrzebujemy rzędu jeździeckiego złożonego z siodła oraz ogłowia (tranzelki). Zarówno do nauki jazdy, jak i celów rekreacyjnych najlepsze jest siodło ogólnoużytkowe (istnieją różne typy), pozwalające na wykonywanie elementów ujeżdżenia i skoków oraz swobodną jazdę.

Czytaj dalej...

Budowa ogłowia

>> poniedziałek, 26 kwietnia 2010 – abc jeździectwa

Budowa siodła

>> – abc jeździectwa

Zobacz więcej...

Chody konia

>> niedziela, 25 kwietnia 2010 – abc jeździectwa

1. Stęp- najwolniejszy, czterotaktowy chód konia. Każda z nóg stawiana jest oddzielnie, zatem słychać 4 takty. Może być swobodny, zebrany, pośredni oraz wyciągnięty.

Czytaj dalej...

Maści konia

>> sobota, 24 kwietnia 2010 – abc jeździectwa

Kolor sierści konia nazywamy jego umaszczeniem. Do pospolitych maści należą: kara- cała sierść w czarnym kolorze (1), gniada- sierść w rozmaitych odcieniach brązu z czarną grzywą, ogonem, oraz często czarną sierścią na kończynach (2a, 2b), kasztanowata- cała sierść brązowa (3a, 3b, 3c), siwa- sierść w szarym lub białym kolorze (4a,4b). Pozostałe maści to: skarogniada- prawie cała sierść czarna, ale widać gdzieniegdzie przebrązowienia (zwłaszcza latem, gdy barwa końskiej sierści jest zawsze jaśniejsza) (5), izabelowata- sierść brązowa, grzywa i ogon białe (6), bułana- kolor sierści żółtawy, grzywa i ogon ciemne, kończyny ciemne (7), myszata- szarawy kolor sierści, jak sugeruje nazwa podobny do koloru sierści myszy (8), srokata- łaciata, w zależności od barwy podstawowej może być gniado-srokata, karo- srokata oraz kasztanowato- srokata (9), tarantowata- liczne maściste plamki na siwej sierści, żadziej odwrotnie (10a,10b), dereszowata- maścista sierść poprzetykana białymi włoskami (11) oraz bardzo rzadko spotykana, mianowicie u albinosów- biała. Koń ma wówczas różowy kolor skóry, białą sierść, nie posiadającą pigmentów. Często, jak u innych zwierząt- albinosów oczy mają odmienną barwę, np. czerwoną.

Dalsza część artykułu wkrótce...

Odmiany na głowie konia

>> piątek, 23 kwietnia 2010 – abc jeździectwa

Obszary z białą sierścią zwane u koni odmianami mogą występować na całym ciele konia, najpowszechniej jednak występują na pysku i kończynach.

Ze względu na pospolitość kształtów odmiany nazywamy odpowiednio:

1. Wąska łysina- cienkie pasmo białych włosów rosnących wzdłuż pyska, występuje u koni maścistych.

Czytaj więcej...

Odmiany na kończynach

>> czwartek, 22 kwietnia 2010 – abc jeździectwa

Koronka; biała sierść porasta obramówkę kopyta. Najcieńsza z odmian.

Czytaj więcej...

Subskrybuj: Posty (Atom)